Wczoraj spotkałam w metrze mężczyznę. On wchodził, ja wychodziłam.  Miał czarny płaszcz i postawiony kołnierz, coś co uwielbiam. Spojrzał.
Nie ma jak to żyć w świecie ułudy.

Byłam odebrać też ostatnie czeki, jak to, nie sprzątasz, nie, nie sprzątam. JAK TO, przecież jesteś Polką! Wyszłam, siadłam na ławce, potem się otrząsnęłam. Tak, jestem Polką. I wyobraź sobie stara pizdo,  już -  nie - sprzątam.